לייזער בורקאָ

„די וווּנדערלעכע מיסעס מײַזל“ איז אַ מחיה צו קוקן אָבער ס׳איז בלויז אַ נאָסטאַלגיש בילד פֿון אַ וועלט, וואָס איז מער נישטאָ.

כאָטש אונגעריש ייִדיש איז הײַנט דער פֿאַרשפּרייטסטער דיאַלעקט, האָבן אַ סך אונגערישע ייִדן אין דער אַלטער היים אַפֿילו נישט גערעדט קיין ייִדיש.

מאָטי אַטיאַס איז נישט דער איינציקער וואָס ניצט דאָס וואָרט אויף ייִדיש; מע זעט עס אינעם חסידישן פֿאָרום, „קאַווע־שטיבל‟.

כאָטש ער האָט ליב געהאַט מאַמע־לשון זענען אין זײַנע ראַדיאָ־פּיעסעס געווען אַ סך ענגלישע ווערטער. פֿאַר וואָס?

יחיאל שאַנדלערס „ייִדיש: ביאָגראַפֿיע פֿון אַ שפּראַך‟, איז סײַ זייער אינפֿאָרמאַטיוו סײַ אַ מחיה צו לייענען.

דער קאָמפּאָזיטאָר מײַקל הײַזער האָט געשאַפֿן די מעלאָדיעס בעת דער פּאַנדעמיע און געשטעלט די נאָטן און רעקאָרדירונגען אָנלײַן.

זעענדיק וויפֿל פֿאַרלאָזן די חסידישע וועלט, וואָלטן ייִדיש־אָרגאַניזאַציעס געמעגט טאָן מער זיי צו באַקענען מיט דער וועלטלעכער ייִדיש־קולטור.

אַ דאַנק אים האָט מען אָרגאַניזירט די ווילנער זאַמלונגען פֿון פֿאַר דער מלחמה, וואָס זײַנען געהאַט אָנגעקומען אין אַ שטאַרק כאַאָטישן צושטאַנד.