מיכאל קרוטיקאָװ

מאַרק קאַפּלאַן טײַטשט אױס די װערק פֿון דוד בערגעלסאָן, דער נסתּר און משה קולבאַק װי אַלעגאָרישע קריטיק פֿון דער מאָדערנער תּקופֿה.

צווישן זײַנע אָריגינעלע פֿאָרשונגען פֿון סאָוועטיש־ייִדישער קולטור: פֿאַר וואָס זײַנען אַזױ פֿיל סאָװעטישע פֿאָטאָגראַפֿן געװען ייִדן?

ריכאַרד װאַגנערס װערק זײַנען הײַנט טריף־פּסול אין ישׂראל, אָבער זײַן אָפּערע „טאַנהױזער‟ האָט באַגײַסטערט טעאָדאָר הערצל און י. ל. פּרץ.

נתן מאיר אַנאַליזירט די טעמע אויפֿן סמך פֿון זכרונות, סטאַטיסטיק און אַ ריי ליטעראַרישע ווערק ווי פּרצעס דערציילונג „דער משוגענער בטלן‟.

„צעשפּרײטע ראָבן‟ איז דאָס ערשטע טעאַטער־װערק, װאָס שילדערט דעם סטאַליניסטישן טעראָר אין װײַסרוסלאַנד.

עליסאַ בראָדינסקי מילער וועבט צונױף דעם הײַנט און דעם עבֿר דורך אַ פֿאָרשונג פֿון איר פֿאָטערס קינדער־יאָרן.

דוד ספֿאַרד איז געווען פֿליסיק אין פֿינף שפּראַכן אָבער געשריבן כּמעט בלויז אויף ייִדיש.

לויט גענאַדי עסטרײַך איז די צײַטונג דעמאָלט געווען שטאַרק באַווירקט פֿון דער רוסיש־ייִדישער אינטעליגענץ.