מיכאל קרוטיקאָװ

די קינדער־קאָלאָניעס „בױבעריק‟ און „המשך‟ האָבן געפּרוּװט צו נוצן ייִדיש װי אַ קולטורבריק צװישן מיזרח־אײראָפּע און אַמעריקע.

דאָס רוסישע זאַמלבוך „יודאַיִזם‟ גיט דעם לײענער פֿאַרשידענע מקורים אָבער העלפֿט זיי ניט צו פֿאַרשטיין דעם מאַטעריאַל ווי געהעריק.

די זכרונות פֿון אַ פּוילישן ייִד, ערשט פּובליקירט אויף ייִדיש און רוסיש, שפּיגלען אָפּ די איבערקערענישן אין ראַטן־פֿאַרבאַנד במשך פֿון 20סטן י״ה.

די חסידישע שילדערונגען פֿונעם שטעטל באַטאָנען זײַן זיכערקייט, קדושה און רײנקײט אין פֿאַרגלײַך מיט די סכּנות פֿון דער מאָדערנער געזעלשאַפֿט.

דער הױפּטקעגנער פֿון די ציוניסטן איז ניט געווען די ניט־ייִדישע באָלשעװיסטישע פֿירערשאַפֿט, נאָר דווקא די „ייִדישע סעקציע‟.

דבֿ שוואַרצעס בוך אַנאַליזירט די שפּאַנונג צווישן נאַטוראַליסטישע און אַפּאָקאַליפּטישע צוגאַנגען צו גאולה און עולם־הבא

אַ ייִדישע איבערזעצונג פֿון הילל קאַזאָװסקיס אַרטיקלען באַהאַנדלט די ייִדישע אַװאַנגאַרד־תּקופֿה אין אּקראַיִנע, פּױלן, רוסלאַנד, און אַמעריקע.

די אויסשטעלונג דערציילט וועגן ציוניסטישע אַקטיוויסטן ווי בנימין בראָמבערג װאָס האָבן שטאַרק געליטן צוליב זייערע טעטיקייטן.