מיכאל קרוטיקאָװ

עדי מהלאלס פֿאָרש־אַרטיקל טענהט אַז נעאָ־קאָנסערוואַטיווע ליטעראַטור־פֿאָרשער טײַטשן אָפֿט אויס די ייִדישע ליטעראַטור לויט זייער אייגענעם קוקווינקל.

שניאורס אַרומנעמיקער אימאַזש פֿון זײַן הײמשטאָט שקלאָװ איז דאָס שענסטע צװישן די פֿאַרגעסענע מײַסטערװערק פֿון דער ייִדישער ליטעראַטור.

גראָסמאַנס ליבלעכע שילדערונגען פֿון באַרדיטשעװ זענען גאָר אַנדערש פֿון מענדעלעס סאַטירישער קריטיק.

דער ראָמאַן פֿון דער ייִדישער שרײַבערין מרים קאַרפּילאָװ, געשריבן ווי אַ טאָגבוך, איז אַ ייִדישער פֿירלױפֿער פֿון די הײַנטיקע טעלעװיזיע–סעריעס

זינאַיִדאַ פּאָליאַקאָװאַס באַשרײַבונגען אַנטפּלעקן דעם מערקװירדיקן לעבן־שטײגער פֿונעם „קעניג פֿון רוסישע אײַזנבאַנען‟

אַ צאָל זכרונות שטאַמען פֿון די שטעטלעך אין טראַנסניסטריע, װוּ מער ייִדן זײנען געבליבן לעבן אונטער די רומענער ווי אין אַנדערע טײלן פֿון אוקראַיִנע

משה־אַהרן ריגערס אױטאָביאָגראַפֿיע שילדערט די װעלט פֿון ליטװישע ישיבֿות אין דער תּקופֿה פֿון גרױסע היסטאָרישע דערשיטערונגען.

זײַנע הילצערנע סקולפּטורן זײַנען לעבעדיק און אינספּירירנדיק, כאָטש ער האָט לאַנגע יאָרן געליטן גרויסע יסורים.