יואל מאַטוועיעוו

ווי בודיזם און דזשייניזם, באַטראַכט די ייִדישע מיסטישע טראַדיציע דעם שׂכל אָדער שׂכלדיקייט ווי אַ פֿונדאַמענטאַלן יסוד פֿונעם וועזן.

אין 1990, נאָך אין סאָוועטן־פֿאַרבאַנד, האָט ער מיטגעגרינדעט אין לעמבערג די ערשטע סאָוועטיש־אוקראַיִנישע ייִדישע צײַטונג „שופֿר‟.

הרבֿ קאַניעווסקי האָט שטאַרק געשטיצט די קירובֿ־מוסדות פֿאַר פּאָסט־סאָוועטישע ייִדן

אַ ייִדישע פֿרוי, וואָס איז אַנטלאָפֿן פֿון ליטע קיין קאַזאַכסטאַן, פֿאַנטאַזירט וועגן דעם טויט פֿון היטלער און זײַנע נעענטסטע שותּפֿים.

יואל מאַטוועיעוו לייגט פֿאָר זײַן אייגענעם „קאַנאָן‟ פֿון פּראָמינענטע אַנאַרכיסטיש־געשטימטע פֿרומע ייִדן.

דאָס ליד, אַמאָל פּאָפּולער בײַ ייִדן אינעם געטאָ פֿון מאָלעוו־פּאָדאָלסק, אוקראַיִנע, שילדערט די שוידערס פֿון דער צווייטער וועלט־מלחמה.

אַ צאָל קונסט־עקספּערטן האַלטן אַז ווען דער מאָלער וואָלט ניט געשטאָרבן אַזוי יונג וואָלט ער געקאָנט ווערן אַזוי באַרימט ווי שאַגאַל.

בעת אַ שול־עקסקורסיע אין קיִעוו האָט מאַטוועיעוו פֿאַרלאָזט די גרופּע און איז אַ גליקלעכער געפֿאָרן מיטן מעטראָ איבער דער שטאָט.