מיכאל קרוטיקאָװ

אַליסאָן שעכטער טענהט אַז פֿראַדל שטאָק, דבֿורה פֿאָגעל און דרײַ אַנדערע שרײַבערינס האָבן אַ סך צוגעגעבן צו דער מאָדערנער ייִדישער ליטעראַטור.

ריטשאַרד ראַבינאָװיץ באַשרײַבט קונציק זײַן משפּחהס דערפֿאַרונגען אינעם ראַם פֿון דער אַמעריקאַנער ייִדישער געשיכטע.

די איבערטײַטשונגען פֿון ספֿר יהושע און ספֿר שופֿטים דערצײלן די מעשׂיות אין דער פֿאָרם פֿון דער דײַטשישער עפּישער דיכטונג.

דער מוזיק־פֿאָרשער זאבֿ פֿעלדמאַן זעט טערקישע, גריכישע, רומענישע און ציגײַנערישע השפּעות אויף דער כּלי־זמר־מוזיק

אַרנאָ ביקאַר שרײַבט אַז די ייִדיש־פֿאָרשונג דאַרף זיך מער קאָנצענטרירן אויף ווי טיף איז געװען דער אָנטײל פֿון ייִדיש־שרײַבער אין דער װעלט–ליטעראַטור.

פֿאַרן חורבן האָבן ייִדן און פּאָליאַקן דאָרט געהאַט נאָענטע באַציִונגען אָבער אונטער דײַטשישער אָקופּאַציע האָבן אַ סך פּאָליאַקן אונטערגעהאָלפֿן די נאַציס

אין זײַן בוך שרײַבט דזשאַש לאַמבערט אַז ייִדן האָבן גיכער געמוטיקט אַ מאָדערנעם ליטעראַרישן געשמאַק איידער פּשוט געשטיצט אַנדערע ייִדישע ליטעראַטן.

ווען קיִעווער ייִדן האָבן דורכגעפֿירט אַ הזכּרה אויפֿן דריטן יאָרצײַט, האָט מען עס באַשריבן אין אַ באַריכט און אַ פּאָעט האָט געשאַפֿן אַ ליד לזכּרון די קרבנות.