מיכאל קרוטיקאָװ

די מסכּילישע שרײַבער האָבן פֿאַרלאָזט טראַדיציאָנעלע ייִדישקײט אָבער אָפּגעהיט דעם דרך–ארץ פֿאַרן טעקסט.

דער פּראָיעקט האָט צונױפֿגעבראַכט די גרעסטע ייִדישע אינטעלעקטואַלן פֿון אײראָפּע און אַמעריקע.

די ייִדישע איבערזעצונגען פֿון אילן סטאַװאַנסעס מעשׂיות זײַנען אַ בײַטראָג אין דער טראַדיציע פֿון ייִדישער פֿילשפּראַכקײט.

די רציחות פֿון די גאַוטשאָס אויף די ערשטע ייִדישע קאָלאָניסטן זײַנען אױסגעמעקט געװאָרן אין דער אָפֿיציעלער געשיכטע פֿון ייִדן אין אַרגענטינע.

וויווי לאַקסעס איבערזעצונגען פֿון דרײַ ייִדישע שרײַבער אַנטפּלעקן די ראָלע וואָס ייִדיש האָט געשפּילט אין דער געשיכטע פֿון די ענגלישע ייִדן.

אַלכּסנדר אַװערבוכס פּאָעזיע כאַפּט אויף די שטימען פֿון ייִדן און אוקראַיִנער פֿון פֿריִערדיקע דורות.

מיטן אויפֿשטײַג פֿונעם פּוילישן נאַציאָנאַליזם פֿאַרן חורבן, האָבן אַפֿילו ייִדישע סאָציאַליסטן גענומען זיך זאָרגן וועגן דעם גורל פֿון די ייִדן דאָרט.

ס׳רובֿ ייִדישע קולטור־טוער זײַנען געװען פּאָליטישע עמיגראַנטן פֿון רוסלאַנד און פּױלן, נאָענט פֿאַרבונדן מיט דער סאָציאַליסטישער פּאָליטיק.