מיכאל קרוטיקאָװ

סענדי שעפֿרין ראַבינס בוך שילדערט די באַציִונג צווישן אַ תּלמידה אין אַ ייִדישער טאָגשול און איר מוזיק־לערער, אַ לעבן געבליבענעם פֿון חורבן.

ס׳רובֿ עלטערן זענען אַנטלאָפֿן פֿון פּאָגראָמען בעת דער ערשטער װעלט־מלחמה און דעם רוסישן בירגער־קריג.

בעת דעם אָנלײַן־סעמינאַר האָט מען דיסקוטירט משה נאַדירס פּאָרטרעט פֿון דעטרויט און די ווערק פֿון עטלעכע באַקאַנטע פּאָעטעסעס אין שיקאַגע.

די נײַע איבערזעצונגען פֿון סוצקעװערס פֿיר ציקלען דערצײלונגען היטן אָפּ דאָס פּאָעטישע עשירות פֿון זײַן פּראָזע.

די פֿאָרשטייער פֿון „מזרחי‟ אין פּוילן האָבן געפֿרעגט אַ שאלה בײַם חזון איש אָבער זענען נישט געווען צופֿרידן מיט זײַן תּשובֿה.

די צװײ גרעסטע טײלן פֿון בוך באַטראַכטן די באַציִונגען צװישן עלטערן און קינדער אין שײַכות צו ייִדיש.

לויט רחל ראָזשאַנסקין זענען די הויפּטהעלדן פֿון ייִדיש אין ישׂראל נאָך 1948 געווען די שרײַבער מרדכי צאַנין און אַבֿרהם סוצקעװער.

אַ נײַ בוך שילדערט די איבערלעבונגען פֿון אַ יונגן ענגליש־לערער אין אַ סאַטמערער ישיבֿה אין די 1950ער יאָרן.