פֿאָרווערטס־רעדאַקציע

הגם גבֿריאל איז אויף דער עלטער געוואָרן אַ גלח, איז ער ביזן סוף פֿון זײַן לעבן געבליבן פֿליסיק אין ייִדיש.

אינעם נומער געפֿינט זיך אויך אַן עסיי וועגן אַן אַנטאָלאָגיע פֿון הײַנטצײַטיקער ייִדישער פּאָעזיע איבערגעזעצט אויף אוקראַיִניש

דער היסטאָריקער בנימין מאָס באַשרײַבט ווי ייִדישע דענקער האָבן זיך באַצויגן צום גלות און צו דעם חלום פֿון ציוניזם.

ווען חנה האָט אויסגעפֿונען אַז סטיוו איז, ווי זי, פֿון מישיגען, זענען זיי גיך געוואָרן גוטע פֿרײַנד.

צווישן די קורסן: דאָן קיכאָט אין דער ייִדישער ליטעראַטור; די זכרונות פֿון גליקל האַמעל, און קלאַסישע ייִדישע פּאָעזיע פֿאַר קינדער

ייִדיש־רעדער אין שטעט איבער דער וועלט קענען קריגן שטיצע צו פֿאַרברענגען פּנים־אל־פּנים אויף ייִדיש מיט אַנדערע ייִדיש־קענער

אינעם ליד באַשרײַבט די חסידיש־דערצויגענע זינגערין אַ צרה מיט וועלכער זי ראַנגלט זיך יעדע נאַכט.

קלאַודיאַ ראָזענצווײַג רעדט וועגן דער ייִדישער ליטעראַטור אין איטאַליע, בפֿרט וועגן אליהו בחורס „בבֿא־בוך“