בני מער

דער זיידע איז געווען אַ פֿעיִקער גלעזער, און האָט געעפֿנט אַ קראָם פֿון שפּיגלען אין אַנטווערפּן. 

אַחוץ דער גרויסער צאָל דענקמעלער אין וואַרשע זײַנען די נעמען פֿון די „ייִדישע גאַסן“ פֿאַרבליבן ווי דענקמעלער פֿאַר זיך.

קיינער האָט נישט געוווּסט אַז די שיינע אַלטע פֿרוי אין פּאַרק איז די פּאָעטעסע ברכה קאָפּשטיין

ייִדיש פֿאַרנעמט דאָ אַ מער חשובֿ אָרט ווי אין פֿריִערדיקן מוזיי — אַ „תּיקון‟ פֿאַר דער אַמאָליקער דיסקרימינאַציע פֿון ייִדיש.

אין די־פּי לאַגער איז פֿאָרגעקומען נישט נאָר אַ „בייבי־בום‟, נאָר אויך אַ „ווערטער־בום‟.

איין עקספּאָנאַט — אַ פּשוטע שער פֿון יענע יאָרן — ווײַזט אונדז גענוי ווי ס׳האָט אויסגעזען אַ טיפּיש געצײַג בײַ ייִדן.

דאָס וואָרט „חורבן‟ באַווײַזט זיך אָפֿט אין דער ייִדישער פּרעסע פֿון 1919 ביז 1939.

אין זײַן בוך ווײַזט ער פּרטימדיק די טראַדיציאָנעלע און מאָדערנע השפּעות אויף ייִדן וואָס זענען געוואָרן וועלטלעכע ייִדישע שרײַבער.