מיכאל קרוטיקאָװ

פֿיגורירט שלום־עליכמס באַליבטער העלד ווי אַ מוסטער פֿון אַ ייִדישן פֿאָטער אָדער ווי אַ קרבן פֿון זײַנע אײגענע קאַפּיטאַליסטישע חלומות?

דער אױפֿקום און ירידה פֿון די משפּחות שׂשׂון און כּדורי זײַנען געגאַנגען האַנט בײַ האַנט מיטן גורל פֿון דער בריטישער אימפּעריע.

בײַ די הײַנטיקע ייִדישע שרײַבער זײַנען דאָ אַ סך מער פּאָעטן אײדער פּראָזאַיִקער.

דער הײַנטיקער זומער איז אַן אוניקאַלע געלעגנהײט צו שאַפֿן אַן אַלװעלטלעכע װירטועלע סבֿיבֿה פֿאַר אַלע ליבהאָבער פֿון ייִדיש.

זלמן שניאורס נאָװעלע, „אַ טױט‟, אַנטפּלעקט דעם פּסיכאָלאָגישן קריזיס פֿון ייִדישער יוגנט אין אָנהײב פֿונעם פֿאַרגאַנגענעם יאָרהונדערט.

צבֿי פּרײגערזאָנס בוך, „װען די מנורה גײט אױס‟, איז אַ חסידישער משל, פֿאַרװיקלט אינעם לײַװנט פֿון אַ רעאַליסטישן ראָמאַן.

יונה ראָזענפֿעלדס דערצײלונגען באַהאַנדלען פּסיכאָלאָגישע און געזעלשאַפֿטלעכע פּראָבלעמען, װאָס זענען אַקטועל ביזן הײַנטיקן טאָג.

אין זײַן בוך באַשרײַבט דער היסטאָריקער שמעון רעדליך זײַן לעבן אונטער די נאַציס, ווי אויך די יאָרן נאָך דעם אין לאָדזש און אינעם קיבוץ מרחבֿיה.