יואל מאַטוועיעוו

ס’איז אַ חידוש וואָס די פּאַטריאַרכאַלע געזעלשאַפֿט אין די תּנכישע צײַטן האָט געהאַט מער אָפּשײַ פֿאַר פֿרויען, ווי געוויסע הײַנטיקע פֿרומע קהילות.

נישט געקוקט אויפֿן מעדיאַ־אַזשיאָטאַזש, בלײַבט די ראָבאָט־בירגערין פֿון סאַודיע בלויז אַ קאָמפּליצירטע ענטפֿער־מאַשין.

נישט יעדער פּרט פֿון כּשרות איז היסטאָריש אָנגענומען בײַ אַלעמען ווי אַן אַבסאָלוט קלאָרע הלכה.

צווישן די געשעענישן: אַ שלום־עליכם קונסט־פֿעסטיוואַל, ייִדיש־קלאַסן און אַ טרעפֿונג מיטן רעזשיסאָר פֿון ישׂראלדיקן ייִדישן טעאַטער, שמואל עצמון.

כאָטש ווײַסרוסישע ייִדן זענען ליטוואַקעס, בלײַבט ווײַסרוסלאַנד דאָס היימלאַנד פֿון אוניקאַלע חסידישע טראַדיציעס.

די אַמאָליקע פּאָפּולערע און אינפֿאָרמאַטיווע וועבזײַט איז הײַנט בלויז אַ זאַמלונג נײַעס־אַרטיקלען פֿון אַנדערע קוואַלן.

ס׳איז אַ שאָד וואָס ש. י. עגנונס שם האָט פֿאַרשאָטנט די אויפֿטוען פֿון דער פּאָעטעסע, מיט וועלכער ער האָט בשותּפֿות געוווּנען די נאָבל־פּרעמיע.

נײַע אויטאָס, צונויפֿגעשטעלט אין אַזערבײַדזשאַן, טראָגן דעם נאָמען פֿונעם אַמאָליקן פֿאָלק, וואָס ווערט אַסאָציִיִרט מיט ייִדן.