Yiddish

די טעג איז דאָ אַ ממשותדיקער אינטערעס אין די פֿרויען וואָס האָבן געשריבן אויף ייִדיש ווײַל ביז לעצטנס האָט מען ווייניק געפֿאָרשט זייערע ווערק.

דער מחבר פֿאַרוואַנדלט שמעון דעם מכשף, אַ וויכטיקע פֿיגור אינעם פֿריִיִקן קריסטנטום, אין אַ ייִדיש־רעדנדיקן דזשיני.

די נײַע װײַסרוסישע איבערזעצונג פֿון „מסעות בנימין השלישי‟ איז אַ בײַטראָג אין דער פֿילשפּראַכיקער קולטור פֿון װײַסרוסלאַנד.

דער פֿילם, „דער גרויסער עצה־געבער‟ (1940), שפּעט אָפּ פֿון פֿאַרשיידענע מינים ייִדן: ליטוואַקעס, אוקראַיִנישע, גאַליציאַנער און רומענישע.

אין דעם קאַפּיטל פֿון דער אָנלײַן־קאָמעדיע־סעריע, „ייִד־לײַף קריזידס‟, קען דער סאַרווער, אַ פּנים, קיינעם נישט צופֿרידן שטעלן.

דוד פֿריש האָט געוווּסט אַז דאָס בעסטע אָרט צו בעטן פּערל ברענער, אַ גראַדויִר־סטודענטקע פֿון ייִדיש, צו ווערן זײַן כּלה, איז צווישן ייִדישע ביכער.

די אינספּיראַציע פֿאַרן ליד איז געווען אַ סאַנסקריטער אויסדרוק וואָס איז טײַטש „די וועלט איז איין משפּחה‟.

אונדז קינדער האט מען געלערנט אז עלטערן שלאגן אונדז ווייל זיי האבן אונדז ליב, און זיי ווילן מיר זאלן אויפוואקסן ערליכע גאטס-פארכטיגע אידן.